Η κυνική και μερικές φορές ορμητική νεολαία σ' αυτή την ταινία,
εκφράζει τα συναισθήματα των νέων που σαρώθηκαν...
από την αναταραχή που συγκλόνισε τον κόσμο την περίοδο 1914-1918.
Το Magico.one σε πρώτη προβολή παρουσιάζει:
ΑΝΕΜΟΔΑΡΜΕΝΑ ΝΙΑΤΑ
Για όποια επικοινωνία απευθυνθείτε στη διεύθυνση: zachs75subs@gmail.com
Ο πόλεμος τελείωσε!
Ανακωχή!
Ζήτω ο Πουανκαρέ!
(Γάλλος Πρόεδρος 1913-1920)
ΛΥΚΕΙΟ ΚΛΕΜΠΕΡ ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ Νο5
Συγνώμη; Το νοσοκομείο, παρακαλώ;
- Εκεί είναι. - Συγνώμη τότε.
Μας άφησαν μόνο αυτή τη γωνία για το λύκειο.
Πάμε, πάμε, δουλεύουμε! Πού είναι το σημαντικό;
Έχω βγάλει φουσκάλες στα δάχτυλα.
Αυτό θα έλεγες αν έσκαβες χαρακώματα;
Δε θα έλεγα τίποτα.
- Πόσοι είναι εκεί; - Μια γεμάτη δωδεκάδα.
Εδώ είσαι! Έλα, θα σε ντύσω.
Ήρθες πάνω στην ώρα. Μας τηλεφώνησαν. Μια μικρή φάλαγγα.
Να είσαι καλή, έρχονται από το μέτωπο. Σίγουρα δε θα φοβηθείς;
- Είναι απαραίτητο να ξεκινήσω. - Γιατρέ, από 'δώ η κόρη μου.
- Θα μας βοηθήσει. - Αισθάνομαι άσχημα.
Γιατί; Επειδή έρχονται τραυματίες; Γι' αυτό είσαι εδώ!
Δώστε ένα χεράκι, όλοι σας!
Έλα, τι περιμένεις;
Θεέ μου, πονάει!
Προχωρήστε.
Δεν προσέχει καθόλου.
Είσαι καλά; Τι έπαθες; Γλίστρησες;
Αυτές οι μαθητευόμενες!
Αν δε μένουμε όρθιοι, δε θα βοηθήσουμε τους άλλους στο περπάτημα.
- Δεν υπάρχουν αρκετά κρεβάτια. - Πήγαινέ τον στο δωμάτιο 3.
Χειρουργείο, κάντε γρήγορα!
- Νιώθεις καλύτερα; - Ναι, πάρα πολύ.
- Γλίστρησα τελείως σαν χαζή. - Δε γλίστρησες.
Είναι η πρώτη μου φορά. Ξέρω ότι δείχνω γελοία.
Θα αντέξω πιο πολύ αύριο.
- Πιστεύω ότι το συνηθίσω. - Δε νομίζω.
- Μα πρέπει! - Γιατί πρέπει;
Μάρθα! Πού πας;
- Η μητέρα μου. - Πες ότι φεύγεις.
Φεύγω!
Έμαθαν όλοι ότι λιποθύμησα;
Όχι απαραίτητα, ο κόσμος είναι πολύ ηλίθιος.
- Τι να σκέφτονται άραγε; - Ό,τι πιο κακό, αλλά μη δίνεις σημασία.
Ξέρεις τι πιστεύω εγώ;
- Το καλό μου; - Όχι, το θεώρησα φυσιολογικό.
Εδώ, κανείς ποτέ δε λιποθυμά.
- Ωστόσο, έτσι είναι τα πράγματα. - Ναι.
- Ήταν απαίσιο. - Τα βλέπεις;
- Θα μ' ενοχλούσε αν ξαναγύριζες. - Γιατί;
Δεν πρέπει ποτέ να το συνηθίσεις.
Ζαμπέρ! Πού πας;!
Βλέπεις; Δε μπορώ να το συνηθίσω.
- Αντίο. - Στο καλό, δεσποινίς.
Ένα, δύο! Ένα, δύο! Ένα, δύο!
Πάμε, πάμε, κάντε γρήγορα!
Ένα, δύο! Ένα, δύο! Κουνηθείτε!
- Κι εσύ. - Όχι, όχι άλλο για μένα, ευχαριστώ.
Θα έρθει η σειρά σου.
- Πες ό,τι θες, ίσως τελειώσει σύντομα; - Τι εννοείς;
- Ο πόλεμος. - Ο πόλεμος, ναι.
Κοίτα! Το κορίτσι σου από χθες!
Νίκησα! Γυρίζει πάλι στο νοσοκομείο!
Έχασες!
Μη με περιμένεις.
Η μητέρα μου δε σκέφτεται σαν εσένα, ήθελε να επιστρέψω στο νοσοκομείο.
Δεν είσαι φτιαγμένη να γίνεις νοσοκόμα, γιατί σε αναγκάζει;
- Να, δες εκεί, δεν είναι εθελόντριες. - Τι ξέρεις επ' αυτού;
Να μάθεις τον εαυτό σου.
- Δε χρειαζόταν να το πεις. - Γιατί;
- Είμαστε σε πόλεμο. - Όχι εμείς!
Άκου. Λέω να γνωριστούμε, με λένε Φρανσουά.
- Μάρθα. - Θα κάνουμε μια συμφωνία.
Δε θα μιλήσουμε ξανά για τον πόλεμο.
Ό,τι προαιρείσθε, για τα ορφανά του πολέμου.
Ευχαριστώ, ευχαριστώ.
- Να, δε χρειάζεται να μιλάμε γι' αυτό. - Όχι εγώ.
- Πού πας; - Παρίσι, για ψώνια.
Πότε θα επιστρέψεις;
Πότε θα επιστρέψεις!;
- Απόψε! - Είναι πολύ ώρα!
- Τι έπαθες τώρα; - Τίποτα.
- Δε θα πας στο λύκειο σήμερα; - Όχι, θα έρθω μαζί σου.
- Θα έρθεις στα μαγαζιά μαζί μου; - Πάρε το πόδι σου, ευχαριστώ.
Εντάξει λοιπόν, θα έρθω μαζί σου. Εκτός αν σ' ενοχλεί πάρα πολύ.
- Σ' αρέσουν τα γραμματόσημα; - Ναι, έχω τη συλλογή του πατέρα μου.
- Κι αυτό σ' ευχαριστεί; - Το κάνω για να τον ευχαριστήσω.
Αξίας 15 λεπτών από Μαδαγασκάρη, η σειρά με τα ζεμπού! (Ινδικό βόδι)
- Πολύ σοβαρές ασχολίες έχεις! - Απλά για να περάσει η ώρα είναι.
- 200 φράγκα, είμαστε εντάξει; - 200 φράγκα;
Αξίζει παραπάνω, είναι η σειρά των ζεμπού!
Δε θα κάτσουμε να το συζητήσουμε πολύ, κάνε ό,τι θες.
Είσαι τυχερός που χρειάζομαι τα χρήματα.
Ένα, δύο. Απήγαγες χορευτριούλα;
Δεν ξέρω καν αν ξέρει να χορεύει. Γρήγορα! Στην οδό Ντανού!
- Γεια σου και πάλι. - Για μένα είναι;
- Ναι. - Τα γραμματόσημά σου;
- Πιάνεις τα πάντα. - Τα πούλησες;
Δεν είναι αυτό.
- Έκανα μια εξαιρετική συναλλαγή! - Εντάξει, δε θα το πω σε κανέναν.
- Περιμένω κάποιους για φαγητό. - Ποιους;
Συγχώρεσέ με. Ήπιες χωρίς εμένα; Περίμενε.
- Σ' έπιασα. - Όχι για πολύ.
- Γκαρσόν; Δύο κόκκινα! - Όχι για μένα!
Άφησέ το, θα το πιω εγώ.
Κοίτα πώς έγινα, έχω ήδη κοκκινίσει!
Θα έπρεπε να μου το πεις, είμαι απαίσια!
Δες τι μ' έκανες να κάνω! Έβγαλα το καπέλο μου δημοσία θέα.
Θα σου κάνω μια ερώτηση, σ' αρέσει το χτένισμα σου;
- Γιατί; - Δεν είπα τίποτα!
Βλέπω ότι έχεις τα πιο ίσια μαλλιά.
Πολύ περίεργο.
Κανένας άντρας δε σου το έχει πει ποτέ αυτό;
Κανένας.
Τόσο το καλύτερο.
Πόσο χρονών είσαι;
Είμαι αρραβωνιασμένη.
Μου κρατάς μούτρα;
Σου κρατώ μούτρα... γιατί μου κρύφτηκες.
Μου είπες να σε περιμένω στην πόρτα του φωτογράφου.
Δεν το σκέφτηκα.
Σε πειράζει αν δω τις φωτογραφίες;
Όχι.
Δείξε μου τότε, τόσο άσχημη είσαι;
Δεν είναι καλές...
Πάντα ο πόλεμος, φυσικά.
- Πολύ όμορφος. - Έτσι πιστεύω.
Εντάξει, δεν είναι και κακός.
Και... τον αγαπάς;
- Φυσικά. - Και σ' αγαπά;
- Έτσι νομίζω. - Δεν είσαι σίγουρη;
Φυσικά και είμαι σίγουρη!
Σ' ενοχλεί πολύ;
Τι νόμιζες;
Ότι θα τρώγαμε μαζί.
Μπορεί...
- Είναι δηλαδή... - Τι;
Θα φάω στους γονείς του.
- Αλήθεια; Να σου πω, έχουν τηλέφωνο; - Ναι.
- Θα φας μαζί μου. - Και τι θα τους πω;
- Είσαι πολύ μακριά ή... - Όχι!
Τι όχι;
Θα τους πάρω μόνη μου.
Ευχαριστώ, θα πάρω το κρασί Πομάρ τώρα.
Μάρθα, το ξέρεις ότι δεν αγαπάς αυτόν τον στρατιώτη;
Έχεις πολύ θράσος.
- Και γιατί αυτό; - Γιατί είσαι εδώ.
- Μπορώ να φύγω. - Δε θ' αλλάξει τίποτα.
- Ευχαριστώ. - Θα μείνω.
- Όχι για σένα, για το αγριογούρουνο! - Σ' αρέσει το αγριογούρουνο;
Αυτό θέλω να μάθω, δεν έχω φάει ποτέ.
Δεν έχω πλέον του 1906, ζητώ συγνώμη.
- Ο κύριος θα πάρει του 1905; - Ναι, μου κάνει. Ευχαριστώ.
- Είναι μεγαλύτερο από σένα! - Είμαι 17, ξέρεις.
- 17 κι είσαι ακόμα στο λύκειο; - Ναι, δεν τα παίρνω πολύ.
Δε γίνεται να είσαι 17.
Μου είπες ότι ήσουν 13 όταν ξεκίνησε ο πόλεμος.
Θα γίνω 17 σε λίγους μήνες.
Μύρισε από το φελλό.
- Αλήθεια; - Για δοκίμασε.
- Ναι, ίσως. - Δεν το καταλαβαίνεις;
Φυσικά, έχεις δίκιο.
Σομελιέ;
- Κύριε; - Στο κρασί μύρισε ο φελλός.
Ο φελλός;
Κύριε, εκπλήσσομαι. Μου επιτρέπεται;
Κύριε συγνώμη, αλλά δε μυρίζει τίποτα.
- Υπάρχει κάποιο πρόβλημα; - Το Πομάρ μυρίζει φελλό.
Φελλό; Αλήθεια;
Ποτέ δεν είχαμε πρόβλημα μ' αυτό το κρασί ξανά.
Μου επιτρέπετε;
Ο κύριος είναι αναμφίβολα σωστός, αλλά...
- Δεν καταλαβαίνω τίποτα. - Λυπάμαι, αλλά είναι αλήθεια.
- Ανσέλμ; - Κύριε;
Πες μου, έχει τίποτα αυτό το κρασί;
Αυτά της Βουργουνδίας έχουν υψηλή συγκέντρωση τανίνης.
- Λοιπόν; - Όχι.
- Είναι Πομάρ του 1906; - Όχι, του 1905.
Όχι, τίποτα. Τι ακριβώς είναι, κύριε;
- Μυρίζει σαν φελλό. - Φελλό;
Φωνάξτε τον υπεύθυνο!
Κύριε Ζορζ;
Είναι πολύ απλό, έχω Πομάρ που μυρίζει σαν φελλός.
- Αν δε σας κάνει κόπος, θα δοκιμάσετε; - Παρακαλώ κύριε, σας πιστεύω.
Αλλάξτε αυτό το μπουκάλι.
Ζητώ συγνώμη. Τα υπόλοιπα ήταν καλά;
Τέλεια.
- Είσαι ίδια ο τρόμος! - Όλοι έχουν το κουμπί τους.
Αυτό είναι πολύ καλό!
- Δε μυρίζει καθόλου φελλό! - Ούτε κατά διάνοια.
- Τα πήγες πολύ καλά. - Ευχαριστώ, δεν ήταν τίποτα.
- Το ήξερα ότι με δοκίμαζες. - Πρόσεχε!
Μπορώ να έχω την ανταμοιβή μου; Ξέρεις ότι δεν τον αγαπάς.
- Πρόσεχε τα λόγια σου. - Φοβάσαι;
Παραδέξου το.
- Ναι, φοβάμαι λίγο. - Εμένα ή εσένα;
Δε σ' αφορά!
Εντάξει, ευχαριστώ. Ευχαριστώ.
Γιατί βιάστηκες;
Δε μπορούσες να περιμένεις λίγο;
Να περιμένω τι;
Να με γνωρίσεις.
Φρανσουά!
Είμαι μεγαλύτερη από σένα.
Ζηλεύω πολύ, ξέρεις.
- Όχι αυτόν, αλλά εσένα. - Δε θες να είμαι ευτυχισμένη;
Ναι, σίγουρα. Αλλά όχι χωρίς εμένα.
- Είναι αδύνατο. - Τότε γιατί είσαι εδώ!;
Δε θέλω να σε βλέπω νευριασμένο.
Σε παρακαλώ, συγχώρεσέ με.
Έχεις δίκιο Μάρθα, όλο το δίκιο δικό σου.
Δεν υπάρχει κάτι άλλο να πω.
Ο στρατηγός Νιβέλ προετοιμάζει επίθεση στο Σαμπάιν.
Αυτό σε κάνει και κλαις;
Θα θέλατε να δείτε τις κρεβατοκάμαρές μας;
- Όχι, δε θα το ήθελα. - Γιατί όχι;
Είδες τραπεζαρίες, σαλόνια, κουζίνες.
Το κρεβάτι είναι σημαντικό για ένα νεαρό ζευγάρι, όχι;
Θα σας δείξω ένα μοντέλο που αρέσει σε πάρα πολλούς.
Εδώ είναι. Ορίστε.
Είναι μοντέρνο.
- Δε γίνεται να κοιμηθείς σ' αυτό! - Δεν είπα ότι μ' αρέσει.
Έχετε δίκιο, είναι τολμηρό σχέδιο.
- Ορίστε! - Δύο μονά κρεβάτια, είναι διαφορετικό.
Άσε με στην ησυχία μου!
Μάρθα; Μάρθα!
Κοίτα, αυτό μπορείς να το πάρεις.
Δεν είναι και τόσο κακό.
Όχι.
- Σκέφτεσαι να το πάρεις; - Όχι!
Δεν ξέρω ακόμα, δεν είναι ότι βιάζομαι.
Όπως θέλετε.
Μάρθα, τι εννοούσες όταν είπες: "Δεν είναι ότι βιάζομαι";
Τίποτα.
Ήταν λάθος που ήρθα εδώ μαζί σου.
Όχι.
Δε μ' αγαπάς καθόλου, έτσι;
Φυσικά και δε σ' αγαπώ.
Τότε θα μου υποσχεθείς ότι θα με περιμένεις;
- Θα περιμένω. - Πες: Θα ΣΕ περιμένω.
Το ίδιο είναι.
Φτάσαμε.
Τα λουλούδια σου έχασαν την ομορφιά τους.
- Θα τα κρατήσεις; - Θέλω να τα βάψω.
Πέταλα γύρω από ένα βάζο, είναι πολύ όμορφα με ακουαρέλα.
- Πήγαινε τώρα! - Μα...
Η μητέρα μου είναι εδώ.
Αλήθεια; Δεν είναι μόνη.
- Ο αρραβωνιαστικός σου είναι μαζί της. - Φρανσουά, δεν ξέρω τι να πω.
Δώσ' μου τα λουλούδια μου, θα σου φέρουν πρόβλημα.
Τα λουλούδια σου; Δεν είναι δικά σου.
- Αντίο, Φρανσουά. Εις το επανιδείν. - Ως την αύριο;
Μην κάνεις τίποτα! Θα σου γράψω.
Γρήγορα, ίσα που προφταίνουμε να πάμε στο διαμέρισμα.
- Μα έχει σκοτεινιάσει. - Και ποιος φταίει γι' αυτό;
Λακόμπ!
- Άργησες να έρθεις. - Είδα μια ταινία μόλις τέλειωσα.
- Ενώ ο Ζακ σε περίμενε; - Δε μου το είχε πει.
Ποιο είναι το αγόρι που μιλούσες;
Τον γνώρισα στο πλοίο.
- Ποιος είναι; - Δεν έχω την παραμικρή ιδέα.
- Και τα τριαντάφυλλα; - Τα πήρα για να ζωγραφίσω.
Ζωγραφίζεις μαραμένα λουλούδια!; Θα τα ξαναπούμε για όλα αυτά.
Προχωρήστε, θα ζητήσω μια λάμπα.
- Μπορώ να δανειστώ μια λάμπα; - Με μεγάλη μου χαρά.
Λοιπόν, τα πιτσουνάκια ήρθαν να επισκεφθούν τη φωλιά τους;
- Είναι με άδεια; - Φεύγει ξανά αύριο.
- Θα έρθω κι εγώ. - Τερέζ!
- Ευχαριστώ. - Να είμαστε διακριτικοί!
Εκεί είστε;
Τι έκανες τόση ώρα;
Οι Μαρίν, ευγενικοί άνθρωποι, είναι οι ιδιοκτήτες.
Το σπίτι δεν είναι ότι καλύτερο, αλλά είναι αυτό που χρειάζεστε.
Τα υπόλοιπα θα τα πάρουν σε 8 ημέρες.
Θα κάνω το θάλαμο εδώ. Διακρίνετε τις δυνατότητες;
Θα βάλω το κρεβάτι μου εδώ, εσύ κάνε ό,τι θες.
Δεν είναι δική μου δουλειά. Θα σ' αφήσω.
Πρέπει να ετοιμάσω το δείπνο.
- Θέλεις να έρθω; - Όχι, όχι, όχι, είναι κρύο δείπνο.
Ελάτε όποτε θέλετε.
Δεν ξέρω πώς θα είναι το χειμώνα. Είναι πολύ ζεστά εδώ.
Η ταινία που παρακολουθείτε είναι μία προσφορά του Magico.one
Δεν έχει έρθει τίποτα.
Γεια σου, μπαμπά.
- Βρήκες το λάθος; - Και 8, 14 και 6, 20. Όχι!
Καλημέρα.
- Ο μπαμπάς βρήκε το λάθος; - Όχι.
Είναι λάθος που ποτέ δεν πρόκειται ν' ανακαλύψει.
- Φρανσουά! - Ποτέ δεν ήξερε πώς να τα κάνει.
Έχει καταντήσει κωμωδία.
- Καλημέρα! - Καλημέρα.
- Γεια σου. - Καλημέρα.
Μην μιλάς με το στόμα σου γεμάτο.
- Έχει βρει ο μπαμπάς το λάθος; - Όχι, φυσικά όχι.
Τουλάχιστον να το παραδεχτεί.
Εντουάρ! Έλα να φας!
- Περιμένεις γράμμα; - Όχι κάτι συγκεκριμένο.
Έχει ένα εδώ για σένα, από το λύκειο.
Ωραία, τι είναι;
Να σου πω, δεν πήγες σχολείο προχτές;
- Γιατί να λέμε τα ίδια και τα ίδια; - Δεν ξέρω. Ήμουν στο Παρίσι.
- Αντίο, μπαμπά! - Τα λέμε αργότερα, παιδιά.
Φρανσουά;
Τι συμβαίνει τις δύο τελευταίες μέρες; Πάει κάτι στραβά;
Δε μπορώ να σου πω.
- Όχι τώρα. - Όπως θέλεις.
Σε ορισμένες περιπτώσεις,
να σκέφτεσαι.
Μπαμπά;
Έχεις μελάνι στο μάγουλό σου.
- Τι κάνεις; - Καλημέρα.
- Καλημέρα, γέρο.
- Έχω νέα για τη νοσοκόμα σου. - Ναι;
Είναι εδώ.
- Ποιος στο είπε αυτό; - Την είδα από το παράθυρο.
Καλημέρα, κύριοι. Καθίστε.
- Πού; - Στην ιματιοθήκη.
- Τι κάνεις εδώ; - Εσύ τι κάνεις;
Διπλώνει σεντόνια! Όλοι συνεισφέρουν ό,τι μπορούν.
Νόμιζα ότι τέλειωσες από το νοσοκομείο.
- Η μητέρα μου μ' ανάγκασε να γυρίσω. - Σ' ανάγκασε; Αλήθεια;
Μας παρακολουθεί.
Δεν έχεις μάθημα σήμερα;
Δεν πήρες το γράμμα μου;
- Δε μου έγραψες. - Χτες βράδυ.
Γιατί τόσο αργά;
- Δεν ήμουν μόνη. - Αυτό είναι το πρόβλημα.
- Μάρθα! - Έλα στις 10 το βράδυ στην αποβάθρα.
- Δε μπορείς να μιλήσεις εδώ; - Όχι, αδύνατον, δεν...
- Πες μου την αλήθεια! - Την αλήθεια;
Σε είδα. Σε είδα να κλείνεις τις κουρτίνες!
Κύριε, που τ' όνομά σου δεν ξέρω ακόμα. Ήρθες ξανά να δεις την κόρη μου;
- Μάλιστα, κυρία. - Κατάλαβα.
Σου είπε αυτό που έπρεπε να σου πει;
- Όχι, όχι, αλλά το ξέρω. - Λες ψέματα!
- Θα πρέπει να το του πω εγώ; - Να μην πεις τίποτα!
- Γιατί, ντρέπεσαι; - Ναι!
Πολύ αργά. Εγώ πρέπει να ντρέπομαι, είναι τόσο κακό!
Είναι δύσκολο, καταλαβαίνεις ελπίζω. Δεν σε χρειαζόμαστε άλλο.
Βοήθεια!
Καλέστε κάποιον!
- Τι; - Πιάστε τον!
- Έλα, έλα, έφυγες! - Άσε με!
Μη με σπρώχνεις!
Θα σε μάθω να σέβεσαι τη γυναίκα ενός στρατιώτη!
Αν ξανάρθεις, θα τις αρπάξεις για τα καλά! Με κατάλαβες!;
Φρανσουά! Φρανσουά! Φρανσουά!
Μάρθα, φύγε από το παράθυρο!
Θα δεις, θα μ' ευχαριστείς κάποια μέρα.
Άκουσες τίποτα;
Προφανώς δεν είναι τίποτα.
Κάθε μέρα και πιο αργά έρχεται.
Ορίστε, αυτός είναι, σίγουρα τον άκουσα.
Εσύ είσαι, Φρανσουά;
Φρανσουά;
Βλέπεις, γύρισε.
Είναι επάνω.
Όχι! Άσε εμένα.
Είναι ανδρική υπόθεση.
- Γύρισες; - Τι κάνεις εδώ;
Θα κατέβαινα να σε καληνυχτίσω.
Πού ήσουν από το πρωί;
- Δε φαίνεσαι καλά. - Δεν είμαι άρρωστος!
- Τα έπινες; - Ναι, τα έπινα!
Φρανσουά, κανείς δεν πίνει όταν έχει ραντεβού με τη Μάρθα.
- Πού το βρήκες; - Το γράμμα ήρθε το πρωί, το άνοιξα.
Συγνώμη. Η μαμά σου ανησυχεί.
Στο μόλο στις 10 το βράδυ.
Θα δεις και μόνος σου ότι δε θα πάω!
Είχαμε εξελίξεις μετά το γράμμα!
- Με εξαπάτησε. - Πώς το ξέρεις αυτό; Σου το είπε;
- Πες πως το 'κανε. - Μα Φρανσουά, θέλει να σε δει.
Δε θέλω εγώ όμως να την δω!
- Πάει, τελείωσε. - Τελείωσε;
Πες την αλήθεια, δε θες να πας γιατί φοβάσαι ότι δε θα 'ρθει.
Αυτό είναι; Κι αν έχει ήδη πάει;
Όχι, δε θα πάω!
Καλώς.
Όπως θες.
Έλα, δώσ' το μου!
- Δε μπορείς να με σταματήσεις! - Φραμσουά. μην είσαι χαζός!
Έλα μαζί μου.
Το ραντεβού ήταν για τις δέκα. Ακόμα κι αν είχε έρθει, θα είχε ήδη φύγει.
Παραδέχομαι ότι είναι λίγες οι πιθανότητες
Παρ' όλα αυτά, δες!
Κέρδισε ο γεροπατέρας σου.
Περίμενε μια ώρα.
Λοιπόν, θα πας;
Δεν είμαι πολύ έτοιμος να πάω.
Αφού βλέπεις και πάλι ότι σ' εκτιμά.
Όταν μια γυναίκα σε κάνει δυστυχισμένο, είναι οδυνηρό να το συζητάς.
Όταν βλέπεις ότι σ' εκτιμά και πάλι,
είναι πιο εύκολο να την παρατήσεις.
Χάλια κατάσταση.
Πάρε με από 'δώ μπαμπά, θέλω να φύγω.
Όσο πιο μακρυά γίνεται.
Θα φύγεις αύριο.
Χαίρετε, χαίρετε.
Άργησα, ο κόσμος έξω γιορτάζει την Ανακωχή.
Καλημέρα, αδερφή μου.
Ο Κύριος μετά σου.
Είναι περίεργο που έχουμε κηδεία σήμερα.
Ναι, πολύ!
Καλησπέρα.
Όταν εξαφανίστηκες το καλοκαίρι, νόμιζα ότι πήγες στους Ιησουίτες.
- Το είχα κατά νου να πάω. - Άντε χάσου, ψαρούκλα!
Γεια σου, παλιόφιλε!
- Τι κάνεις; - Καλά, ευχαριστώ.
Γεια σου, Φρανσουά! Επέστρεψες;
Ναι, γι' άλλη μια φορά.
Περίμενα να σε δω. Τα πέρασες καλά στις διακοπές σου;
- Ναι, εσύ; - Εγώ παντρεύτηκα.
Το άκουσα αυτό. Τα συγχαρητήριά μου.
Τι κάνεις εδώ;
Γύρισα στο νοσοκομείο.
Κι εγώ στο λύκειο!
- Να ξαναβρεθούμε. - Ασφαλώς.
- Βγαίνεις έξω πλέον; - Εξαρτάται από τη μέρα.
- Την πάτησες ξανά; - Αρχαία ιστορία πλέον. Αντίο, Ρεν.
- Δε θα έρθεις; - Όχι.
Αντίο, Φρανσουά.
Εδώ οι εφημερίδες! Εδώ οι εφημερίδες!
- Τρέχεις πολύ γρήγορα. - Έχω μεγάλο βηματισμό.
- Με ακολούθησες; - Ναι, φυσικά.
Γιατί;
Άκου, ήθελα κάτι να σου πω.
- Ίσως έχεις ενοχληθείς μαζί μου. - Γιατί να ενοχληθώ;
Είναι αρχαία ιστορία, αλλά και πάλι...
δεν ήρθα στο ραντεβού στο μόλο.
Με κάνεις και νιώθω καλύτερα, ένιωθα ντροπή, ούτε εγώ είχα πάει.
Δεν το είχα σκεφτεί αυτό.
Τότε όλα καλά.
- Ναι, έτσι νομίζω. - Ναι, επιτέλους.
- Και... είσαι ευτυχισμένη; - Ναι, πολύ.
Ωραία, ωραία, ωραία.
Μπορώ...
Μπορώ να μπω σπίτι σου;
- Θα σου ήταν ευχάριστο; - Ναι, έτσι νομίζω.
- Κάνα καλό νέο; - Πάντα.
Να ετοιμάσω μπιφτέκια για το επόμενο πακέτο;
Ευχαριστώ.
Βλέπεις, δεν είναι πολύ μεγάλο.
Κάθισε.
- Σ' αρέσει το πορτό; Εμένα όχι. - Ούτε κι εμένα.
Αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτα.
- Θες τσιγάρο; - Όχι, ευχαριστώ.
Μου σερβίρεις πορτό. Δώρο γάμου;
- Είναι προφανές; - Ναι, μάλλον.
Περίμενε, θα σου φέρω αναπτήρα.
Ξέρεις πώς να το χρησιμοποιείς.
Αυτό το σαλόνι δεν είχες διαλέξει;
- Το θυμάσαι; - Ναι.
Σ' εμένα πάντως δε μ' άρεσε καθόλου.
Δεν έχω αλλάξει γνώμη.
- Μπορώ να κοιτάξω εκεί; - Όχι!
- Δε μου επιτρέπεις; - Το δωμάτιο είναι χάλια.
Δεν πειράζει, που να δεις το δικό μου!
- Αυτό αποκαλείς χάλια; - Ναι, λίγο.
Δώσ' το αυτό καλύτερα.
- Το αναγνωρίζεις; - Όχι, γιατί;
- Εσύ το διάλεξες. - Ήθελα να σε ρωτήσω.
Σε κάνει να με σκέφτεσαι καθόλου;
- Φρανσουά! - Ένα μικρό αστείο έκανα.
Έχεις δίκιο, δεν ήταν αστείο.
Αντίο, Μάρθα.
- Φεύγεις από τώρα; - Έχω ήδη αργήσει.
- Βιάζεσαι; - Δεν είναι αυτό!
Θα ήταν πολύ ωραίο να διαλέγαμε το κρεβάτι και να ξαπλώναμε εμείς!
Φρανσουά!
Γύρνα πίσω! Δε θέλω να φύγεις έτσι.
- Μάρθα... - Όχι!
Φρανσουά, η μητέρα μου θα έρθει.
Φύγε γρήγορα.
Φρανσουά;
Έλα αύριο το βράδυ, θα σε περιμένω.
Ως την αύριο!
Τι ώρα φεύγεις;
Περίπου 6 το πρωί.
Θα είναι ακόμα σκοτεινά! Κανείς δεν ξυπνάει τέτοια ώρα.
- Πότε θα γυρίσεις; - Κατά το βραδάκι.
- Μπορώ να έρθω; - Θα πας 30 χλμ με τα πόδια;
Τη μερίδα σου θέλει.
Μη μπαίνεις σε κόπο, μαμά. Ο Ρεν θα τα φέρει όλα.
Θα φάτε κι αυτό.
- Ξέρεις πώς θα δείχνω μ' αυτό; - Θα μου τη δώσεις;
- Είναι άσχημο. - Θα έχετε καλό καιρό.
Σε 6 ώρες από 'δώ, θα ξημερώνει εκεί που θα 'μαστε.
Μαμά, σε παρακαλώ, όχι άλλα πιάτα με τυρί!
Ποιος είναι;
Είναι κανείς εκεί;
- Συγνώμη, είμαι όλος μούσκεμα. - Έλα, θα κρυώσεις.
Πάμε να ζεσταθείς.
- Σχεδόν φοβήθηκα ότι δε θα 'ρθεις. - Μόνο σχεδόν;
Ναι, μόνο. Έλα.
Δες εδώ!
Τι φανταστική ιδέα!
- Μη φοράς το σακάκι σου, δώσ' το μου. - Είναι μούσκεμα.
- Θα στεγνώσει. - Πω πω κρύο!
- Η φωτιά έχει περίεργη μυρωδιά. - Είναι από ξύλο ελιάς.
- Δε σ' αρέσει; - Ναι.
Πού υποτίθεται ότι πάμε;
Τα πεθερικά μου έχουν σπίτι κοντά στην Αβινιόν.
Ναι;
Και το πουκάμισό σου έχει μουσκέψει.
Θα σου φτιάξω ένα γκρογκ. (Ζεστό αλκοολούχο με καρυκεύματα)
- Γιατί γελάς; - Πιες το όλο και γρήγορα.
Μόλις το πιεις, θα σε τρίψω.
Πρέπει να το πιεις, έλα!
- Δεν είμαι άρρωστος. - Θα σε φροντίσω όμως, όπως και να 'χει.
- Το γκρογκ είναι καλό; - Πολύ καλό, θες λίγο;
Όχι, ποτέ δεν πίνω αλκοόλ.
- Τι είναι αυτό; - Κολώνια.
- Είναι χαζό, μα δεν έχω κρυώσει! - Άσε με να σε τρίψω.
- Όχι, δε θέλω. - Θα με υπακούσεις.
Δε μ' αρέσουν αυτά της μητρότητας!
Σε πόνεσα;
Όχι.
Γιατί λένε ότι οι κόκορες λαλούν μόλις ξημερώσει;
Δεν είναι αλήθεια, λαλούν όλη τη νύχτα.
Ναι.
Δεν το είχα παρατηρήσει ποτέ.
- Λες ψέματα. - Στ' ορκίζομαι.
Πώς περιμένεις να σε πιστέψω;
Φρανσουά!
Ποτέ δεν ήμουν τόσο ευτυχισμένη.
Το έχεις πει και σ' άλλον.
Μη μιλάς.
Ποτέ δε θα τον συγχωρήσω που σε είχε, ενώ ήμουν εκεί.
Δε μετράει, Φρανσουά.
Εκείνο το βράδυ είδα ότι μετρούσε.
Δε μετράει.
Το ξέρω καλά.
Μόνο εσύ δεν το ξέρεις ακόμα.
Προφανώς τα βλέπεις καλύτερα.
Φρανσουά!
Πλέον το ξέρω πια.
Με πιστεύεις;
Δε μπορώ ποτέ να είμαι σίγουρος.
Εδώ, διάβασε αυτό.
Ξέρει ότι δεν τον αγαπώ, με κατηγορεί πολύ.
Μα τι λες τώρα;
Δε μπορώ να διαβάσω τα γράμματά του!
Μη με κοιτάς έτσι.
Έχεις δίκιο, δεν είναι σωστό.
Γιατί τον παντρεύτηκες;
Γιατί δεν ήρθες στην αποβάθρα;
Άρα ήσουν εκεί;
Ναι, Φρανσουά.
Σε περίμενα παραπάνω από μία ώρα.
Αν είχες έρθει, δε θα είχα παντρευτεί.
- Άκουσέ με... - Όχι, άσε με να μιλήσω.
Είναι πράγματι πολύ καλό που δεν ήρθες.
Το μετάνιωσα για τρεις μήνες...
Τώρα δεν το μετανιώνω πια.
Ξέρεις πολύ καλά πώς να τα διορθώνεις!
Ακόμα να καταλάβεις;
Τα πράγματα διορθώθηκαν από μόνα τους.
Αν δεν είχα παντρευτεί, δεν θα ήσουν εδώ.
Θα ζούσα ακόμα με τη μητέρα μου.
Ποτέ δε θα μπορούσαμε να ξαναϊδωθούμε.
Θα σ' έκλεβα!
Πού θα με πήγαινες; Θα μας έπιαναν αμέσως και θα μας χώριζαν.
Θα μας χώριζαν για πάντα.
Όπως πάντα έχεις δίκιο!
Και δε θα ήσουν σ' αυτό το κρεβάτι που εσύ διάλεξες.
Μη μιλάς.
Η ταινία που παρακολουθείτε είναι μία προσφορά του Magico.one
- Ήξερα ότι θα είναι ωραία μέρα. - Κι εγώ.
Κι αν είναι ο άντρας σου;
Μην είσαι χαζός.
Θα μας σκότωνε μάλλον.
Δύο χτυπήματα είναι η μητέρα μου, μην κουνιέσαι.
Ίσως θες να πεθάνεις.
Δε νομίζω.
Αλλά θα είχε απόλυτο δίκιο.
- Δε μ' αγαπάς πολύ. - Γιατί το λες αυτό;
Θα έπρεπε να μας σκοτώσει και τους δύο.
Έτσι θα ήμασταν μαζί.
Χωρίς αυτόν.
Δε χρειάζεται να πεθάνουμε.
Τι ήθελε η μάνα σου;
Το έριξε κάτω απ' την πόρτα.
Είναι απ' αυτόν, κάν' το ό,τι θέλεις. Βλέπεις ότι είναι το ίδιο για μένα.
Και για μένα το ίδιο.
Διάβασέ το. Απλά μη μου πεις καθόλου τι γράφει.
- Είναι μακριά αυτός. - Μη μιλάς!
- Θέλω να καταλάβεις! - Αρκετά!
Διάβασε τουλάχιστον ένα.
Φρανσουά!
Επιβραβευτήκαμε που το άνοιξα.
Οι άδειες έχουν ανασταλεί, δεν έρχεται!
Ποιες άδειες;
Τον περίμενες και δεν είπες τίποτα;
- Φρανσουά! - Μας εξαπατάς και τους δύο;
Σε λίγες μέρες, θα του πεις ψέματα για μένα.
Είναι πολύ εύκολος ο πόλεμος.
Γιατί είσαι τόσο κακός;
Μην καταστρέφεις την πρώτη μας μέρα ευτυχίας.
Είναι τόσο ωραία!
Είναι δικό σου; Είσαι σε άδεια;
Πώς αλλιώς;
Αλλά ειλικρινά πιστεύω ότι αυτή είναι η τελευταία άδεια.
- Το πιστεύεις; - Αυτή η αηδία θα τελειώσει τελικά.
Δε θα πάει μέχρι το '18. Δε θα προφτάσεις να πας εκεί!
Θα ήθελα να σας ζητήσω 20 φράγκα για τα ναύλα.
Είναι η πολιτική μας.
Καλό ταξίδι! Και προσέξτε τα υποβρύχια!
Άκουσες τι είπε ο βαρκάρης;
Ο πόλεμος θα τελειώσει σύντομα.
Όλοι το λένε πλέον.
Δεν έχεις καρδιά, δεν πίστευες καν ότι θα χωρίζαμε.
Έτσι είναι;
Τουναντίον.
Δε με τρομάζει η λήξη του πολέμου.
Είσαι πολύ ήρεμη.
Γιατί ξέρω τι θα μας συμβεί.
Πες μου.
Θα μ' αφήσεις, Φρανσουά.
Είσαι τρελή!
Γιατί θες να σ' αφήσω;
Δεν το θέλω.
Μα είμαι πολύ μεγάλη για σένα.
Ναι, πολύ μεγάλη.
Πάρα πολύ μεγάλη.
Σε δέκα χρόνια, θα είσαι νέος.
Εγώ θα είμαι μεσίληκας.
Τότε, θα υποφέρω μόνο.
Αν μ' αφήσεις, θα πεθάνω.
Αν μείνεις, θα είναι για να με ευχαριστήσεις.
Θα δυστυχώ να σε βλέπω να θυσιάζεις την ευτυχία σου.
Πιθανότατα, θα θυμώσω μαζί σου.
Όχι, δε θα σε θυμώσω.
Κοιμάσαι;
Και κοιμάται!
Δε μπορεί να είναι ξύπνιος και τη μέρα και τη νύχτα.
- Καλησπέρα. - Ζητώ συγνώμη για την καθυστέρηση.
Καλησπέρα, μαμά. Καλησπέρα σε όλους.
Με περιμένατε! Δεν ήταν απαραίτητο.
Τι ώρα είναι τέλος πάντων;
- 8:36. - Όχι! Ήδη;
Χίλια συγνώμη τότε.
- Πέρασες καλά στην εκδρομή; - Θαυμάσια.
- Το δάσος είναι όμορφο. - Είναι η καλύτερη εποχή του.
Πολύ ωραία! Τα φύλλα είναι κίτρινα και δεν έχουν πέσει ακόμα.
- Πού φάγατε μεσημεριανό; - Λίγο πριν το Μπρουνουά.
Σε μια πλατωσιά.
- Έφαγες αρκετά; - Πάρα πολύ, ο Ρενέ έφερε τα πάντα.
- Ο Ρεν είναι καλός! - Ναι, καλός είναι.
Ήρθε εδώ στις 5:00.
Πήρε μεγάλη έκπληξη μόλις έμαθε για την εκδρομή μαζί σου.
- Εντάξει, ξέρετε ό,τι ξέρω κι εγώ. - Όχι όσα χρειάζονται.
Δεν είναι για γέλια το θέμα! Μην ξεχνάς ότι σ' έστειλα για να ηρεμήσεις.
- Επειδή το ζήτησα εγώ. - Την επόμενη φορά, δε θα το ζητήσεις!
Φρανσουά!
Φρανσουά, μην είσαι ανόητος!
Έλα να φας.
Το ένιωθα ότι θα έρθεις.
Σου τηλεφώνησα, Φρανσουά.
Σε περίμενα, ξέρεις.
Με περίμενες μαζί μ' αυτόν;
Μην το διαβάσεις, είναι άσχημο γράμμα.
Το ταχυδρομείο μόλις πέρασε.
Ακόμα τίποτα από σένα.
Αν δε μ' αγαπάς πια, θα πεθάνω εξαιτίας του.
Κι εδώ, ξέρεις, δε θα ήταν δύσκολο.
Δεν ξέρω τι να κάνω πια.
Δεν του γράφεις πια;
Μα είναι αδύνατον, Μάρθα! Αν πεθάνει...
- Φρανσουά! - Θα είναι δικό σου λάθος.
Δεν το θέλω αυτό!
Και τι να κάνω, Φρανσουά;
Γράψ' του εδώ και τώρα.
Θα χρειαστεί να του πω ψέματα λίγο ακόμα.
- Δε μπορώ πια. - Μπορείς, μπορείς. Έλα, ξεκίνα.
Κάθισε.
- Δε μπορώ. - Θα σου υπαγορεύσω εγώ.
Φίλησέ με πρώτα.
Μετά.
Τι λέτε συνήθως;
Δεν ξέρω πια, αγάπη μου.
Εντάξει τότε, γράψε αυτό.
Αγάπη μου.
Συναγερμός!
Στα καταφύγια!
Εμπρός; Εμπρός;
Ναι, εδώ είναι.
Ποιος είναι;
Την κυρία Λακόμπ;
Κυρία Λακόμπ, την ξέρετε;
- Ποιος την ζητάει; - Ο άντρας της.
Μάλιστα. Δεν ξέρει ότι απολύθηκε;
Η ιστορία με τον μαθητή του λυκείου!
Τι να του πω;
- Πήγαινε να βρεις τη μάνα της. - Ένα λεπτό.
Είναι επείγον, πάμε.
Ναι; Ναι; Κάντε υπομονή!
Έλα, βάστα τον εσύ.
Εμπρός; Εμπρός, εσύ είσαι, Ζακ;
Όχι, είμαι η μητέρα της.
Πού είσαι; Είναι σοβαρό;
Όχι, δεν είναι εδώ.
Όχι, μην ανησυχείς.
Απλά είναι το ρεπό της.
Ναι, ναι, σ' ακούω, Ζακ.
- Λοιπόν, ο άντρας της είναι εδώ; - Όχι, απλά τηλεφωνεί, δόξα τω Θεώ.
Δεν εξαφανίζεται έτσι ο πόνος.
- Θα γυρίσω πίσω σε μισή ώρα. - Μη φεύγεις εν ώρα συναγερμού!
Γιατί δεν κάνεις καμιά δουλειά;
- Ψάχνω μια λέξη. - Ποια λέξη;
Ανήλικος.
Είναι για μένα.
Ήθελα να μάθω ποια είναι τα δικαιώματα των ανηλίκων.
Λοιπόν, αν κατάλαβα καλά, οι ανήλικοι δεν έχουν δικαιώματα.
Κανένα δικαίωμα στη ζωή.
- Ούτε εσύ, ούτε εγώ. - Ούτε καν να χορεύουμε;
Έλα, έχουμε κι ένα.
Πρέπει να ξανακουρδίσω το φωνόγραφο!
Έχεις δίκιο. Ανυπομονείς τόσο πολύ να χορέψεις.
Όλο και πλησιάζει.
- Συναγερμός, είναι η μητέρα σου. - Ξέρει ότι είσαι πάντα εδώ τα βράδια.
Μείνε εδώ, μην κουνηθείς.
Τέλεια!
Αφήνεις όλα τα φώτα ανοιχτά! Ενώ έχουμε συναγερμό!
Δεν προσέχεις καθόλου;
Και χορεύεις κι από πάνω!
Μη μου πεις όχι, σας είδαμε από τον κήπο.
Δε μπήκατε καν στον κόπο να κρυφτείτε! Πρέπει να σας μιλήσω, και στους δυο σας.
Έλα, Φρανσουά.
Τι θες από μένα;
Ο άντρας σου θα φτάσει απόψε στο σιδηροδρομικό σταθμό.
Ζήτησε να πας να τον υποδεχτείς.
Ξέρει όλα όσα συμβαίνουν εδώ.
- Ευχαριστώ, θα είμαι εκεί. - Είσαι τρελός; Την Μάρθα θέλει!
Δε θα επιτρέψω να πάει μόνη της.
Αν το μάθει, δε θα εκπλαγεί.
- Σου απαγορεύω να πας εκεί! - Ποιος θα με σταματήσει;
Μάρθα, συνέφερέ τον!
- Ίσως είναι καλύτερα... - Όχι Μάρθα, το πήρα απόφαση.
Θα γίνει αυτό που λέω. Οι μπάσταρδοι που του το 'παν, μας 'καναν μεγάλη χάρη!
Βγες έξω απ' αυτό το σπίτι! Δεν είσαι ακόμα άνδρας!
Δεν το νομίζω αυτό.
Τι ώρα έρχεται το τρένο;
Λοιπόν;
Αν χρειαστεί, θα περιμένω όλη τη νύχτα στο σταθμό.
Φρανσουά! Περίμενε και μένα.
Έχεις δίκιο, είναι καλύτερα.
Μην πάτε!
Μάρθα! Δε θα πας να τον δείξεις!
Θα τον δείξεις στον άντρα σου, μπροστά στους φίλους του;
Έλα, Μάρθα.
- Μη φεύγετε με συναγερμό! - Δε μας νοιάζει!
Μην πάτε!
Δεν ξέρει τίποτα.
Λέει ψέματα!
- Είναι αλήθεια ή ψέμα; - Όχι.
Έλεγα ψέματα όλη την ώρα.
Δεν ξέρει τίποτα.
Γιατί να σε πιστέψω;
Κοίτα, είτε με πιστεύεις είτε όχι,
ξέρω ότι λέω την αλήθεια.
Η φωνή του ήταν τόσο χαρούμενη στο τηλέφωνο!
- Γιατί είπες ψέματα; - Κάνω ό,τι μπορώ για χάρη του.
Και για σένα.
Θες να με κάνεις να φοβηθώ.
Ναι. Φυσικά.
Τέρας!
Δε ντρέπεσαι;
Ας είναι.
Κρίμα που η μητέρα σου είπε ψέματα.
Δεν είπε ψέματα για όλα.
Πώς κι έτσι;
Ο Ζακ δεν ξέρει τίποτα.
Το τρένο έρχεται στο σταθμό απόψε. Δεν ξέρουμε όμως πότε.
- Θα πάω εκεί να περιμένω. - Μαζί θα περιμένουμε!
Γιατί; Δεν ξέρει τίποτα.
Εντάξει, αλλά θα μάθει.
- Θες πραγματικά να του το πω; - Ναι.
Ναι. Όλο το διάστημα που πίστευα ότι ήξερε, είχα ξαλαφρώσει.
Σ' αγαπώ τόσο πολύ!
Δε μπορούμε να γυρίσουμε στα παλιά, πρέπει να ζήσουμε την πραγματικότητα.
Πρέπει να το μάθει.
Ξέρεις σε τι θα δεσμευθείς;
- Σ' εσένα. - Φρανσουά, αγάπη μου!
- Τι εξαιρετικά πράγματα κάνεις! - Δεν το νομίζω.
Δηλαδή μ' αγαπάς;
Δεν είναι σπουδαία μέρα;
- Και δεν γνωρίζεις τίποτα. - Έχεις μυστικό;
Δε μπορώ να κρύψω τίποτα από σένα.
Αλλά φοβόμουν ότι δε θα ήθελες να το μάθεις.
Απόψε ξέρω ότι θες να το μάθεις. Άκουσε.
Μάρθα!
Κι ούτε γραμμάριο δεν έχεις πάρει!
Δε μου το είπες, βρε εγωιστικό πλάσμα!
- Δείξε μου, πού είναι; - Φρανσουά!
Δεν πίστευα ποτέ ότι κάποιος μπορεί να είναι τόσο ευτυχισμένος.
- Πλέον ξέρεις ότι δε θα μ' αφήσεις. - Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία!
- Ήδη με συλλογίζεσαι λιγότερο. - Είσαι ανόητη!
Θα με κοροϊδέψεις και θα πεις ότι είμαι χωριατοπούλα,
αλλά ξέρω ότι ο Θεός αντάμειψε την αγάπη μας.
Κι αυτό που κάναμε δεν είναι λάθος.
Δε φοβάσαι για τα νιάτα μας;
Πάψε, μια χαρά θα είμαι!
- Κι οι γονείς μας; - Οι γονείς μας;
Μα είμαστε εμείς γονείς πλέον.
Κάποιος έπρεπε να είχε πάει.
Χαίρομαι τόσο πολύ που θα τον πληγώσω.
Αν θες να γλιτώσουμε την ξαφνική επίσκεψη, σβήσε τη λάμπα.
Απ' το σταθμό βλέπει όποιος θέλει το σπίτι σου.
- Πάντα πεινάω. - Από τώρα;
Ποτέ δεν πέρασαν τόσα πολλά τρένα όσα απόψε.
Ναι.
Αναρωτιέμαι πού θα πάει.
Αν περάσει από 'δώ, δε θα πάει σ' επικίνδυνα σοκάκια.
Δε λέω αυτό.
Θα ήθελα να ξέρω.
Θα λάβεις γράμμα.
Αφού έχεις τη διεύθυνσή του, θα πρέπει να του γράψεις.
Μάλλον είναι πιο εύκολο να γράψεις ό,τι είναι να του πεις.
Έτσι πιστεύεις;
Ναι, είμαι σίγουρος. Θα σου υπαγορεύσω το γράμμα.
- Το θέλεις; - Ναι.
Ξέρω ότι εγώ και μόνο θα πρέπει να του γράψει.
Αλλά μόνη, δε θα μπορούσα ποτέ.
Πρόσεχε. Θα κρυώσεις.
Έλα Μάρθα, θα ξημερώσει.
Τελείωσε πλέον.
Ναι.
Είναι πολύ σοβαρό αυτό που κάναμε.
Ναι, το ξέρω.
Με περίμενε.
Θα σε περίμενε, αν είχες πάει, θα καταλάβει.
- Όχι όλα. - Σχεδόν όλα!
Σβήσε τη λάμπα.
Σβήσ' την τώρα!
- Ορίστε, ήρθε. - Φοβάμαι, τι θα κάνουμε;
Ηρέμησε! Πάω να του μιλήσω.
- Όχι Φρανσουά, κρύψου! - Όχι.
Αφού θέλει να μάθει...
Άσε με, Μάρθα.
Την κυρία Λακόμπ;
Ναι, εδώ είναι, γιατί;
Ένας λοχίας που πέρασε από το σταθμό, μου έδωσε αυτό να της δώσω.
Εδώ είναι το σπίτι της, ναι. Ευχαριστώ.
Θα της το δώσω εγώ.
Τι έγινε, Φρανσουά;
Τίποτα, είναι...
Δεν ήταν αυτός, ορίστε.
- Τι είναι; Είσαι άσπρος σαν το πανί. - Πάει, πέρασε. Τελείωσε.
Τι λέει;
Αύριο στη Μπουρζ, θέλει να πάω να τον δω.
Εντάξει Μάρθα, θα πάμε στη Μπουρζ.
Ναι, νομίζω ότι είναι απαραίτητο.
- Πότε θες να πας; - Το συντομότερο δυνατόν.
Αύριο; Το πλοίο φεύγει στις 11:00, θα φάμε στο Παρίσι.
Το πλοίο φεύγει στις 11:00.
Θες λίγο αλκοόλ;
Όχι, γιατί; Απλά διψούσα.
Αντίο, Μάρθα. Τα λέμε.
- Δε θα μείνεις μαζί μου; - Όχι, έχω να δω τον πατέρα μου.
- Δε θα του το πεις, έτσι; - Γιατί όχι;
Είμαστε ίσοι. Είμαι κι εγώ πατέρας.
Φρανσουά;
Μ' αγαπάς;
Εσύ είσαι, Φρανσουά;
Ναι, εγώ είμαι.
Βρήκες το λάθος;
Όχι. Αν το είχα βρει, δε θα ήμουν ξύπνιος.
Μου δόθηκε έτσι η ευκαιρία να σε δω.
Δεν είναι και πολλές.
Θα παρατήρησες ότι δε σε ρωτάω πια.
Είσαι ευγενικός.
Δεν ξέρω αν είμαι ευγενικός.
Γιατί βλέπεις, ρωτώ από ενδιαφέρον.
Ξέρω ότι κάποια μέρα, θα χρειαστώ την εμπιστοσύνη σου.
Μ' εμπιστεύεσαι, Φρανσουά;
- Ναι! - Και...
κατέληξες σε απόφαση, θα μου την πεις;
- Δεν ξέρω. - Κρίμα.
Επειδή σίγουρα θα φτάσεις σε κάποια απόφαση, Φρανσουά.
Έλα, πέσε για ύπνο παιδί μου.
Η βαλίτσα σου;
- Δε θα έρθω. - Άλλαξες γνώμη;
Αν λείψω από το λύκειο πολλές μέρες διαδοχικά, θ' αποβληθώ.
- Οι γονείς μου θα με στείλουν αλλού. - Φρανσουά, εσύ είπες να ταξιδέψουμε!
Το ξέρω, εγώ φταίω!
Εκείνο το βράδυ, ήμουν... ήμασταν κι οι δύο αναστατωμένοι.
- Αποφασίσαμε πολύ γρήγορα. - Δεν ήταν γρήγορη απόφαση.
- Σε υπάκουσα. - Υπάκουσέ με και πάλι.
Όχι τώρα.
Ο πατέρας σου σε συμβούλεψε να μην έρθεις;
Όχι! Εσύ θες να πάω μόνη μου.
Μα δεν καταλαβαίνεις!
- Όχι! Ούτε εσύ θα πας! - Δε γίνεται να περιμένουμε άλλο.
- Πρέπει να δω ξανά τον άντρα μου. - Γιατί;
Είναι η μόνη λύση.
Μάρθα, τι θα του πεις;
Δε θα πάω εκεί για να του πω!
Η ταινία που παρακολουθείτε είναι μία προσφορά του Magico.one
Μ' αγαπάς;
Κύριοι! Έχω υπέροχα νέα να σας διαμηνύσω!
Οι Γερμανοί διπλωμάτες έφυγαν από το Βερολίνο σήμερα το πρωί,
για να έρθουν να ζητήσουν Ανακωχή.
Ζήτω ο Μπαρμπαπού!
- Ζήτω ο Μπαρμπαπού! - Ζήτω ο Μπαρμπαπού!
(Πολιτικός της Γαλλικής Επανάστασης)
Δεν είναι να τους πεις κάτι σοβαρό!
Ζήτω η δημοκρατία!
Ελπίζω να είναι το τελευταίο.
Δεν αλλάζει τίποτα γι' αυτούς.
Θα επιστρέψουν όλοι σύντομα.
Ναι, αλήθεια είναι.
Είναι ενοχλητικό για σένα αυτό.
Άκου, αν κερδίσω εδώ, θα συναντιόμαστε πιο συχνά.
Θα βλεπόμαστε λιγότερο.
- Μη σου πω και καθόλου. - Πώς κι έτσι;
Είναι πιθανό να φύγω μαζί της.
Δε μπορείς να φύγεις με μια που περιμένει μωρό.
Γιατί όχι;
Άκουσέ με, μπορείς να πάρει τη γυναίκα κάποιου, αλλά όχι το παιδί του.
Δε θα με απογοητεύσεις.
- Δε μπορείς να πάρεις το παιδί άλλου; - Όχι, είναι απαίσιο.
Συμφωνώ μαζί σου.
Αντίο, Ρεν.
Δεν έχασες βλέπω χρόνο! Σ' αρέσουν οι σημαίες!
Δεν έχει νόημα να πας, δεν είναι κανένας εκεί.
- Αυτό σημαίνει...; - Σημαίνει ότι πήρε το τρένο.
Μην επιμένεις, έφυγε.
Γιορτάζουμε την επιστροφή κάποιων και την αποχώρηση κάποιων άλλων!
Τέρμα η διασκέδαση!
Πού πας;!
Σε ικετεύω, μη θυμώσεις.
- Είμαι πολύ κουρασμένη. - Τι κάνεις εδώ χωρίς εμένα;!
Πάω στη γιαγιά μου στη Βρετάνη.
Δε θες να με πάρεις μαζί σου;
Ναι, ήθελα να σε πάρω.
Αλλά βλέπεις, θα πάω εκεί μόνη μου.
- Το παιδί μου πρέπει να γεννηθεί εκεί. - Δεν καταλαβαίνω γιατί.
Μα ξέρεις πολύ καλά!
Ο άντρας μου θα έρθει για τη γέννα.
Εκεί πέρα, κανείς δε θα μπορεί να του μιλήσει για σένα.
Η μητέρα σου σ' εξανάγκασε;
Λίγο. Αλλά έχει δίκιο.
Μα μπορούσες να μου το πεις!
Τα έχουμε πει τόσες φορές!
Στο τέλος καταλήγουμε πάντα ένας μας είτε να κλαίει, είτε να ουρλιάζει.
Δεν το αντέχω άλλο.
Να με περιμένεις, Φρανσουά.
- Θα επιστρέψω. - Ναι, με τον άντρα σου.
Και θα του δώσεις το παιδί μου!
Εμείς το κάναμε να φαίνεται το παιδί ότι είναι δικό του.
Ναι, το ξέρω.
Σ' αφήνω να τον δεις μια μέρα.
Μα δε μπορώ, δε γίνεται να το φανταστώ!
Πρέπει να σε δω, να σ' αγγίξω.
Σ' έβλεπα εγκυμονούσα και το λάτρευα!
Δε θέλω να μου το πάρεις.
Πόσες φορές μου είπες το αντίθετο!
Ήσουν τόσο αντιφατικός!
Δεν είμαι πλέον μόνη μου, καταλαβαίνεις;
Δε μπορώ να είμαι τόσο αδύναμη όσο εσύ.
Έχεις δίκιο Μάρθα, δεν είμαι άνδρας.
Γιατί να είσαι άνδρας όταν με κρατάς στην αγκαλιά σου;
Εισιτήρια, παρακαλώ.
Δεν έχω εισιτήριο.
Σωστά, δεν το σκέφτηκες αυτό.
- Για Κιμπέρ κι αυτό; - Όχι, Παρίσι.
Ευχαριστώ.
Το ήξερα ότι θα μ' αφήσεις.
- Δε σ' αφήνω. - Μ' αφήνεις
Δε θέλω να μάθω, απλά άφησέ με.
Πες μου ότι μ' αφήνεις, αλλιώς δε θα είμαι καλά!
Ναι Φρανσουά, σ' αφήνω.
Επειδή θες να πληγωθείς, πρέπει να σε βοηθήσω να πληγωθείς.
Σ' αφήνω, χάρηκες τώρα;
Μπορείς να μ' αφήσεις, Μάρθα;
Το ξέρεις ότι σε σημάδεψα.
Έχω δύο παιδιά.
Φρανσουά;
Είμαστε το Παρίσι.
Ελπίζω ο κύριος να μη μυρίσει φελλό.
- Μας αναγνωρίσατε; - Πώς να σας ξεχάσω! Πομάρ του 1905!
- Πώς να σας ξεχάσω! - Θα το ομολογήσω, δε μύριζε φελλό.
Τι χαρά! Ευχαριστώ! Το ήξερα!
- Γιατί με κάνατε να το νομίσω; - Είναι μυστικό για μας τους δυο.
- Φέρτε μου άλλο. - Δε σου άρεσε;
- Δεν αισθάνομαι πολύ καλά. - Αλήθεια;
- Να καλέσω ταξί να φύγουμε. - Όχι, μου περνάει.
Τα πεθερικά μου μπορούν να περιμένουν λίγο.
Είναι κρίμα.
Μ' αρέσει αυτό το μέρος.
- Δε θα γυρίσω ποτέ εδώ. - Θα έρθεις με τον άντρα σου.
- Φρανσουά, πώς μπορείς και το λες; - Ή με κάποιον άλλον άντρα.
Δε θ' απατήσω ποτέ τον άντρα μου.
Πώς το ξέρεις;
- Δεν καταλαβαίνεις γιατί; - Όχι.
Είναι εξαιτίας σου.
Για σένα παραμένω πιστή.
Δεν το είχα σκεφτεί αυτό.
Ξέρεις, αυτό με κάνει ευτυχισμένο.
Δε θα το πίστευα.
Μια μέρα, θα γράψω βιβλίο για την ιστορία μας.
- Ξεχνάς γρήγορα. - Ακριβώς, αυτό θα μου το θυμίζει.
- Όλοι θα με αναγνωρίσουν. - Θ' αλλάξω τ' όνομά σου.
Θα τα πεις όλα;
Όλα όσα ξέρω, αφού δε μου τα 'χεις πει όλα.
Θα μιλήσω για τη μητέρα σου.
- Μην πεις πολλά. - Δεν υπόσχομαι τίποτα.
Δε θα γράψεις τίποτα απολύτως.
- Είσαι πολύ τεμπέλης. - Εσύ με σταμάτησες απ' τη δουλειά.
- Οπότε λοιπόν, όλα καλά που θα φύγω. - Προφανώς. Πήραμε τη σωστή απόφαση.
Είναι το αποχαιρετιστήριο δείπνο μας;
Ναι.
Βεβαίως.
Και... το βιβλίο σου θα τελειώσει έτσι;
Όχι. Δεν ξέρω ακόμα.
Όχι, σίγουρα όχι με δείπνο.
Άρα θα πρέπει να εφεύρεις κάτι.
Αν είναι για το βιβλίο, μπορεί ν' αυτοκτονήσω κιόλας.
Ναι, δε θα ήταν άσχημα.
Και πώς θ' αυτοκτονήσεις;
Δεν ξέρω, θα πρέπει να το δω. Από κάποιο μόλο.
Αν ήταν εγώ ν' αυτοκτονήσω...
τη μέρα που σε περίμενα στο μόλο;
Αυτό έγινε στις αρχές. Δε θα υπάρχει ιστορία μετά.
Κι αν είχα έρθει στο ραντεβού στο μόλο...
και σε κοιτούσα από μακριά;
Άμα δε σου έλεγα τίποτα...
κι έφευγα;
Πολύ ευγενικό εκ μέρους σου. Δε βγάζει νόημα.
Όχι άλλα αστεία Φρανσουά, είναι πολύ θλιβερά.
Έχεις δίκιο. Τι ώρα είναι το τρένο σου για Κιμπέρ;
Τα πεθερικά μου θα μου πουν.
Ξέρεις τι κάνουν σε αποχαιρετιστήρια δείπνα;
- Όχι. - Σπάνε ένα ποτήρι.
Το λογαριασμό τώρα, παρακαλώ.
Δε θες να φύγω;
Αν μείνεις μαζί μου, δε θα πονάω άλλο.
Πληρώνω εγώ.
Θα με καλέσεις εσύ την επόμενη φορά.
Θα υπάρξει επόμενη φορά;
- Πρέπει να φύγεις τώρα. - Όχι, όχι ακόμα.
Είναι κάπου που θέλω να πάω.
Δε σκέφτεσαι λογικά.
Τι να πάρω που να μην είναι πολύ δυνατό;
- Έχετε κόκκινο κρασί; - Δε βλέπετε κυρία ότι έχω πάρει φωτιά;
- Πάρτε ουίσκι καλύτερα. - Ουίσκι;
- Όχι, είναι τρελό. - Είναι η τελευταία φορά.
Θα πας αδιάθετη στα πεθερικά σου.
- Αλίμονο, όχι. - Είσαι καλά;
Ναι, δεν ξέρω γιατί.
Τι ώρα πρέπει να είσαι σπίτι;
Δε μου έχουν πει τι ώρα να πάω.
Θα τους τηλεφωνήσω μόλις είναι να πάω σπίτι τους.
- Άρα έχουμε μέχρι τα μεσάνυχτα. - Μέχρι τις δώδεκα και τέταρτο.
Δώδεκα και είκοσι.
Αυτό είναι! Η Ανακωχή υπογράφεται!
Ο πόλεμος έχει τελειώσει!
Θυμηθείτε αυτή την ημερομηνία καλά! 7 Νοεμβρίου 1918.
Θα την λέτε στα παιδιά σας. Ποτό!
Κι εδώ, μόλις τελείωσε για μας τους δύο.
Ξέραμε ότι θα τελειώσει.
Πήραμε τη σωστή απόφαση;
Δεν ξέρω πώς να το φανταστώ, αλλά πρέπει να το δω.
Έτσι ακριβώς.
Πήγαινε να τηλεφωνήσεις.
- Τηλέφωνο; - Εκεί είναι!
Νομίζω ότι πρέπει να βεβαιωθούμε στα σίγουρα.
Ναι, έχεις δίκιο Ζορζ, θα καλέσω το υπουργείο.
Μια στιγμή, είναι κάποιος στο θάλαμο.
- Τι έχεις; - Πολύ φασαρία.
Τελείωσες καλά; Δεν άκουσαν το πιάνο;
Δεν πήρα τηλέφωνο. Δε θέλω να σ' αφήσω!
Λατρεμένε μου, σ' αγαπώ!
Ησυχία!
Ησυχία!!!
Ηρεμήστε! Η Ανακωχή δεν υπογράφτηκε!
Δεν υπογράφτηκε!
- Πού το είδατε αυτό; - Στην εφημερίδα.
Αν δεν είναι σήμερα, θα είναι αύριο.
Μια ακόμα νύχτα πολέμου δεν είναι τίποτα!
Φρανσουά, δεν περνάει, πάρε με από 'δώ.
- Πονάς πολύ; Πού θες να πας; - Δε μ' ενδιαφέρει πού.
Κράτα με καλά, θα πέσω.
Πνίγομαι.
- Πρέπει να χωριστείτε, ξέρετε. - Δεν ξέρω αν μπορώ να την αφήσω.
Προτιμώ καλύτερα μαζί, ευχαριστώ.
Μην μ' αφήνεις.
Εδώ είμαι.
- Κάνε κάτι! - Πονάω.
- Κάλεσε ασθενοφόρο. - Ναι, αλλά για πού;
Κάλεσε τη μαμά στο νοσοκομείο.
Μην την αφήνεις εκεί.
- Πήγαινε να τηλεφωνήσεις. - Έλα!
- Της έφερα να πιει! Θα της κάνει καλό! - Δε χρειάζεται αλκοόλ.
Εντάξει τότε, στην υγειά της μητέρας και του πατέρα!
Μπορείς να περπατήσεις;
- Ναι, έτσι νομίζω. - Τότε είσαι καλά.
Κράτα την.
Πού είναι η βαλίτσα σου;
Ξεκίνα γρήγορα!
Όχι! Όχι εσύ. Αρκετά της έχεις κάνει.
Δηλαδή, δεν είσαι ο πατέρας;
- Θ' ακούσει άλλες καμπάνες. - Πώς κι έτσι;
- Θα είναι οι καμπάνες της Ανακωχής! - Αν καταφέρει να έρθει εδώ.
- Κοίτα, πάλι εκεί είναι αυτός! - Όχι!
Ενώ τον έχουν πετάξει 100 φορές;
Μερικοί ειλικρινά δεν έχουν καθόλου αξιοπρέπεια.
Κύριε; Κύριε;
Μια φωτιά, παρακαλώ.
Ευχαριστώ.
Ήρθες τελικά, Ζακ!
Καημένε μικρούλη μου!
Δεν είναι καθόλου καλά.
Έλα γρήγορα.
Φρανσουά!
Είναι το όνομα που διάλεξε για το παιδί σας.
Φρανσουά...
Είναι η πρώτη κηδεία της ειρήνης.
Τώρα πλέον οι γυναίκες πεθάνουν. Όλα έχουν τη σειρά τους.
Σκάσε!
Κρέμασε τις σημαίες σου!
Απόδοση & Επιμέλεια Υποτίτλων: Magico Tammy Team / zachs75